9-8-2016 – Excursie 3 – meer geothermie

Dag 17

Excursie 3, de laatste excursie van de zomerschool, zou ons nog meer geothermie laten zien. Hiervoor werd naar de “Hellisheiði” energiecentrale gereden, om vanaf daar, na een bezichtiging, een klein stukje het binnenland in te gaan met de bus. Daarna zou er worden gelopen naar de “Nesjavellir” energiecentrale, om vanuit daar na een bezichtiging weer op huis aan te gaan.

Hellisheiði

Hellisheiði is IJslands grootste, (en de op twee na grootste) geothermische energiecentrale ter wereld. Hellisheiði levert door middel van 7 turbines, 303 MW-elektrisch (MWe), en 103 MW thermisch (MWth) vermogen. Even voor het perspectief;

Onze eigen kerncentrale te borssele (klein prulleke) levert 400 MWe.
Onze eigen Amercentrale kan 1245 MWe en 600 MWe leveren (over de duim genoeg van ongeveer 3 miljoen huishoudens)
De nieuwe MPP3 zal 1070 MWe leveren.

Ze zijn dus niet zo groot, geothermische centrales, twee flinke Nederlandse centrales leveren meer vermogen dan het hele IJslandse net nodig heeft (~2200 MW). Dat komt doordat geothermie thermodynamisch zeer inefficient is (dat leg ik nog wel eens uit in een lesje energiecentrale thermodynamica voor beginners) en er maar een bepaalde hoeveelheid energie uit een bepaalde grondoppervlakte kan worden gehaald (lesje geothermische grondstoffen voor beginners). Niet dat je hier zulke grote centrales nodig hebt, het feit dat IJsland maar bestaat uit een stad die iets groter is dan Tilburg en omgeving telt ook mee. De rest van de electriciteit wordt gebruikt door de zware industrie (80%), zie ook 3-8-2016-; Excursie 2 (1/2), ander bericht hierover volgt nog.

Verder heeft Hellisheiði een mooi bezoekerscentrum, met filmmateriaal en beeldmateriaal over geothermie voor beginners. Zeker het bezoekje waard!

Let wel op je auto. Het geothermale water van Hellisheiði bevat zeer veel H2S (waterstofsulfide), wat alles aantast. Alles in de omgeving roest waar je bij staat. Dus ook de autos van werknemers:

Ik werkte hier gedurende mijn opleiding en op een dag gingen de lampen van de auto niet meer aan. Samen met een techneut gekeken waar het probleem zat. Bij het oppakken van de elektrische schakelingen vielen ze als poeder uit elkaar, door aantasting door waterstofsulfide uit de centrale.

De wandeling

Ook wel dodenmars van de klas van 2018. Wat een uurtje of 2 had moeten duren, werden 16 kilometer door het achterland van IJsland, met het immer optimistische “het is echt achter die heuvel”.
Het leent zich wel voor mooie foto’s. Daarnaast kregen we ook een demonstratie over hoe men de doorstroomhoeveelheid van een rivier bepaald, door middel van zout. Leuk om te zien, hoewel de uitslag nog steeds (31-8-2016) op zich laat wachten door een foutje in het systeem.

Nesjavellir

Behalve bovenstaande foto’s kan ik hier niet meer over vertellen dan wat het internet mij verteld. We kamen zo laat bij de centrale dat de man die onze rondleiding zou verzorgen al lang en breed naar huis was. Misschien dat er in de toekomst nog een gelegenheid is om de centrale alsnog te bezoeken.

De rivier die het overtollige warmwater afvoert leende zich dan weer wel goed om in te waden. Daarnaast vind ik de centrale zeer fotogeniek in het landschap liggen.

Als laatste een voetnoot over het speciale hotel. Prachtige architectuur. Ik heb het ooit gebruikt als inspiratie voor een schets van een huis. Echter wist ik niet dat het zich hier bevond. Dus ik vond het leuk om deze bij toeval tegen te komen.

Geef een reactie